Koniec Świata powie Ci dokąd warto pojechać i jak to zrobić tanio. Co więcej, powiedzą Ci o tym ludzie, którzy znają dany kraj na wylot, bo mieszkają w nim lub byli w nim wielokrotnie. Dowiesz się co zobaczyć, co zjeść, na co się szczepić, obejrzyjsz zdjęcia i posłuchasz muzyki. Jeśli jedziesz gdzieś z plecakiem, znajdziesz tu wszystko czego szukasz.


Ważne: Strona wykorzystuje pliki cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Cookies.

brak nowości na liście.

Mongolia - Transport i poruszanie się po kraju

Autobus. Autobusy ustępują miejsca minibusom z racji tego, że kursują jedynie wzdłuż głównych szlaków komunikacyjnych. Główną bazą dla autobusów jest Ułan Bator. Istnieją tu trzy dworce autobusowe.

Bayanzurkh Avto Vaksal - autobusy w kierunku wschodnim i południowo-wschodnim. Za bilet z UB do:
- Choybalsan (ok. 14 godzin jazdy na wschód) zapłacicie ok. 18.000 tg.
- Baraun-Urt (11h) = 14.000 tg.
- Ondorkhaan (5h) = ok. 8.000 tg.
- Dalanzadgad (12 h) = ok. 14.000 tg.
Wszystkie te autobusy odjeżdżają pomiędzy godziną 7.30 a 8.00 rano.

Dragon Avto Vaksal – autobusy w kierunku zachodnim.
- Tsetserleg (11 h) = 11.000 tg
- Arvaikheer (10 h) ok. 10.00 tg
- Kharahorin (gruzy po twierdzy Dżyngis Hana i największy w Mongolii monastyr Buddyjski 8 h) = 11.000 tg.
- Edernet = 9.000
- Darkhan = 5.000.

Autobusami możecie dostać się do miast, z których można rozpocząć dalszą podróż marszrutami bądź też wypuszczać się na trekking.

 

Minibusy/shared taxi. To bez wątpienia najpopularniejszy publiczny transport w kraju. Chociaż jest nieco droższy od autobusów, to jednak ma tę przewagę, że można nim dotrzeć niemal wszędzie.

Ceny zależą od długości trasy oraz od stopnia jej trudności. Np. za odcinek 110 km z Moron do Hadgal trzeba zapłacić ok. 8.000 tg (jednak trasę tę pokonuje się w ok. 8.5h…).

Tu również sprawdza się zasada „nie wsiadaj do pustej marszrutki, bo będziesz czekał cały dzień na załadunek”. W busach na 12 miejsc podróżują nie mniej niż 22 osoby. Potworny ścisk, ale również niepowtarzalna okazja do zawiązania znajomości oraz nauki wszystkich mongolskich przebojów (śpiewają niemal całą drogę, czasami trzydzieści parę godzin). Trzeba przygotować się na atrakcje w postaci choroby lokomocyjnej. Wymiotuje prawie każdy - dzieci, dorośli. Nikt się tym specjalnie nie przejmuje, a już na pewno nikt z tego powodu nie zażąda postoju.

Busy jeżdżą praktycznie na wszystkich głównych trasach. Obowiązuje jeszcze jedna zasada: „nie ma tak zatłoczonego busa, żeby nie dało się do niego wsiąść”. Z trasami mniej uczęszczanymi (trudnymi szlakami i miejscami rzadko odwiedzanymi przez podróżnych) istnieje pewien problem. Chcąc dojechać w takie miejsca należy przygotować się na zapłacenie za „puste miejsca”. Oprócz tego cena jest i tak sporo wyższa, biorąc pod uwagę czasami dość krótkie odcinki.

W większych miastach busy odjeżdżają zazwyczaj z dworców autobusowych (tu podobnie jak w przypadku autobusów należy wziąć pod uwagę kierunek w którym chcecie jechać i udać się na odpowiedni dworzec). W małych miastach wystarczy ustawić się na drodze i zatrzymać pierwszy jadący w tym kierunku samochód. Ewentualnie polować na przejeżdżającego przez miasteczko kierowcę, który zapewne właśnie zbiera komplet ludzi.

 

Samochód. Maksymalna prędkość - 40 km/h. Poza główną trasą łączącą przejście graniczne w Kyakhcie z Ułan Bator (ok. 400 km) oraz kilkoma krótkimi odcinkami wyjazdowymi z UB (tu średnia prędkość do 80 km/h), pozostałą infrastrukturę drogową stanowią tzw. „drogi utwardzone”. Te charakteryzują się olbrzymimi koleinami tworzonymi przez spore ilości ciężarówek i są poprzeplatane węższymi „ścieżkami”, po których z również niemałymi problemami mogą się poruszać minibusy i samochody osobowe.

Promy/łodzie. (dodaj swoje informacje)

Pociągi. Infrastruktura kolejowa w Mongolii nie należy do bardzo rozbudowanych. Główny węzeł transmongolski łączy północ kraju (od przejścia w Naushki) z południowym wschodem i przejściem w Dzamin Uud (na granicy mongolsko–chińskiej). Druga nitka przebiega wzdłuż granicy z Chinami, łącząc Ereentsaw (północny wschód) z Choybalsan ok. 250 km na południe.

Oprócz tego od głównej nitki kolejowej odchodzą krótkie odcinki łączące miasta oddalone o 50 do 200 km. Wyjątkiem jest odcinek łączący Darhan z Edernet (5,5 h jazdy) - bazą wypadową na północny zachód kraju. Jest to bardzo przyjemna trasa.

Cena najtańszych biletów nie przekracza 2.200 tg (przy szukaniu miejscówki wskazanej na bilecie należy uzbroić się w cierpliwość, może się bowiem okazać że na waszym miejscu już od dawna ktoś śpi. Wówczas szukacie najbliższego wolnego miejsca).

Ceny transportu kolejowego są niższe średnio o 1/3 od transportu kołowego. Należy jednak pamiętać, że pociągi kursują bardzo rzadko (raz dziennie lub w określone dni tygodnia).

 

Autostop. Prawie wszystkie samochody przemierzające step są płatne. Ceny średnio o połowę, a czasami dwa razy większe od transportu publicznego. Zdarzają się wyjątki, ale w gruncie rzeczy zawsze trzeba nastawić się na opłatę za przejazd. Ważne, aby cenę uzgodnić z góry.

Trzeba się targować (zazwyczaj stawka początkowa wynosi 200%). Odcinki rzędu 200 km to wydatek ok. 8.000 tg. Jednak za najdłuższe trasy, ok. 1000km, nie powinniście zapłacić więcej niż 25.000 tg.

 

Taksówki. Każdy samochód osobowy zatrzymany na ulicy jest potencjalną taksówką. Często z jednego końca miasta na drugi przejedziecie z całą rodziną kierowcy. Taki sposób jest nawet tańszy niż wsiadanie to taksówki w pobliżu dworców. Na taksometry nie ma co liczyć. Zasady targowania takie jak zawsze. Cena za 15-20 min. jazdy = 500–1.000 tg.

Skuter/Motocykl. W mniejszych miastach możecie znaleźć wypożyczalnie skuterów lub motorów. Współcześni Mongołowie zamienili konie Przewalskiego na motory i właśnie w ten sposób często przemierzają nawet tysiące kilometrów. Po ostatnich wyborach parlamentarnych partia rządzące odebrała dopłaty do paliw, przez co cena benzyny nie jest już tak atrakcyjna jak przed rokiem = ok. 1.600 tg/l.

Samolot. Istnieją, ale na bardzo niewielu trasach. Jedną z najpopularniejszych jest trasa Ułan Bator–Moron = ok. 100 USD w jedną stronę i ok. 160 USD w dwie strony.

Kraje, do których łatwo się przedostać. Nie ma zbyt dużego wyboru, Mongolia graniczy jedynie z Rosją i Chinami.

Główne przejście drogowe łączy rosyjską miejscowość Kiakhta z mongolskim Altanbulag. Na tym przejściu nie istnieje ruch pieszy, w związku z czym chcąc przekroczyć granicę (dotyczy obydwu kierunków) warto zorganizować sobie „przerzut” w kolejce oczekujących przed przejściem samochodów i autobusów. Jest to raczej powszechne i przy odrobinie wyczucia z waszej strony kierowcy sami będą zabiegać o skorzystanie akurat z ich oferty.

Koszt takiej operacji to równowartość od 6 do 8 tys. tugrików lub ok. 180 rubli. Ważne, żeby zapamiętać model i numer rejestracyjny samochodu, którym przekraczacie granicę (może się to przydać przy odprawie paszportowej) ponieważ na samo przejście wjeżdżacie samochodem, ale do odprawy wraz z bagażem musicie udać się osobiście.

Istnieje bardziej malownicze przejście graniczne położone na północnym cyplu jeziora Hovsgol, jednak z niepotwierdzonych informacji wynika, że jest to coś w rodzaju „przejścia służbowego” wyjętego z normalnego ruchu turystycznego.

Kolejna możliwość to przejście kolejowe Suhbaatar–Naushki. Ilość pociągów na tej trasie jest jednak bardzo ograniczona.

Znasz dobrze Mongolię?

Uzupełnij jej opis:
dołącz do Przewodników.

 

Autor

Kamil Jarnicki - absolwent Stosunków Międzynarodowych na UW. Jego główne zainteresowania gromadzą się wokół Azji Centralnej, ze szczególnym uwzględnieniem wpływów Islamu w tym regionie. Obok planowanych dalszych podróży zawsze znajdzie czas na odwiedzenie polskich Bieszczad. Na trasie charakterystycznym elementem jego wyposażenia jest gitara. W ubiegłym roku, w trakcie tej samej wyprawy odwiedził Mongolię, Uzbekistan i pogranicze kazachsko–kirgiskie.

Obejrzyj zdjęcia z Mongolii.

Dodaj swoje informacje o tym kraju

Aby dodać swoją opinię, zaloguj się korzystając z poniższego formularza. Jeśli nie masz jeszcze konta, zarejestruj się.

TypoScript object not found (lib.small_login)