Koniec Świata powie Ci dokąd warto pojechać i jak to zrobić tanio. Co więcej, powiedzą Ci o tym ludzie, którzy znają dany kraj na wylot, bo mieszkają w nim lub byli w nim wielokrotnie. Dowiesz się co zobaczyć, co zjeść, na co się szczepić, obejrzyjsz zdjęcia i posłuchasz muzyki. Jeśli jedziesz gdzieś z plecakiem, znajdziesz tu wszystko czego szukasz.


Ważne: Strona wykorzystuje pliki cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Cookies.

brak nowości na liście.

Rosja (Syberia) - Co warto

Miasta.

Irkuck – stolica Syberii Wschodniej, jedno z nielicznych miejsc, w których można oglądać tak liczne dzieła architektury drewnianej. Zapadające się w grunt domy tworzą specyficzną atmosferę tego miasta. Zimą jedną z największych atrakcji stają się rozsiane po centrum miasta lodowe pałace i rzeźby. Do Irkucka warto przyjechać, żeby zrobić zakupy przed wypadem w góry albo żeby szukać śladów polskości, których w mieście nie brakuje.

Ułan-Ude – słynąca z największej na świecie głowy Lenina stolica Republiki Buriacji to miejsce, w którym można się zatrzymać, żeby dotrzeć do położonych w jego pobliżu wsi Starowierców albo klasztoru buddyjskiego w Iwołgińsku.

Siewierobajkalsk – jedyne miasto na północy Bajkału należy potraktować jako bazę wypadową do wycieczek w Góry Bajkalskie i po szeroko pojętej okolicy. Dotrzeć tu można legendarnym BAM-em albo wodolotem z Irkucka.

 

Przyroda. Na Syberii dzika przyroda czai się na każdym kroku, czasem wystarczy pojechać pociągiem godzinę za miasto, żeby znaleźć się w prawdziwej tajdze. W okolicach Bajkału najpiękniejsze miejsca, do których daje się dojechać to:

Północne wybrzeża - na północ od Siewierobajkalska jest niezwykle malowniczy Zalew Północnobajkalski, na południe natomiast zaczynają się dzikie plaże u stóp Gór Bajkalskich, w których spotkanie niedźwiadka nie należy do rzadkości; z miasta można wybrać się kutrem na drugą stronę Bajkału (np. w okolice jeziora Frolicha) – tam jest jeszcze bardziej dziko.

Wyspa Olchon – mimo, że docierają tu prawie wszyscy turyści odwiedzający okolice Bajkału, spacerując po olchońskim stepie można w ciszy i spokoju podziwiać bogactwo jego roślinności i wypatrywać ciekawskich susłów. Najlepsza pora przyjazdu to czerwiec, kiedy to kwitną rośliny stepowe, i wrzesień – dni są jeszcze ciepłe i słoneczne, modrzewie przebarwiają się na wszystkie odcienie żółci, a nad wysuszonym stepem roznosi się woń tymianku.

Dolina Tunkińska – szeroka stepowa dolina ograniczona od północy łukiem Tunkińskich Golców (gór o alpejskim charakterze, wznoszących się na wysokości rzędu 2-3 tys. m n.p.m.), a od południa rozległymi pasmami Chamar-Dabanu nie jest gęsto zasiedlona, okoliczne lasy pełne są ptactwa i zwierzyny, a zębaty horyzont stanowiący tło doliny zachęca do górskich wędrówek. W odległości trzech dni marszu z Doliny Tunkińskiej przez Tunkińskie Golce znajdują się Szumackie Źródła – unikat w skali światowej (ok. 100 źródeł o różnej temperaturze i właściwościach, niezwykły mikroklimat, rzadka roślinność – np. relikty trzeciorzędowe: listeria jajowata, jaskier Greja...).

Płw. Święty Nos to zalane wodą wysokie pasmo górskie, połączone z brzegiem piaszczystą kosą. W związku z tym występują tu obok siebie zbiorowiska bagienne, wydmowe, tajga, roślinność alpejska... Po prostu raj dla przyrodników.

 

Zwiedzanie.

Irkuck:
Warto przejść się ulicami Timiriaziewa, Podgorną, Łapina czy Marata, przy których znajdują się najpiękniejsze i najstarsze drewniane domy. Nie można przeoczyć najpiękniejszego budynku drewnianego Irkucka – tzw. Koronkowego Domu (domu Szastinych, „Domu Europy”). Zainteresowani architekturą sakralną z pewnością chętnie zajrzą do irkuckich cerkwi: najstarszej – Spasskiej (Zbawiciela), niezwykle barwnego Soboru Bogojawlienskiego (Objawienia Pańskiego), „przedstawicielek” syberyjskiego baroku: Troickiej (Św. Trójcy) i Kriestiewozdwiżenskiej (Podniesienia Krzyża). Szczególnie godna polecenia jest ta ostatnia, która w czasach ZSRR pełniła funkcję muzeum antyreligijnego, co uchroniło ją przed rozbiórką. Poza tym zgromadzono tu bogatą kolekcję ikon, którą można oglądać po dziś dzień.

Listwianka:
Zainteresowani przyrodą Bajkału na pewno będą zadowoleni z wizyty w Muzeum Bajkalskim. Zgromadzone tu eksponaty wyjaśniają m.in. funkcjonowanie jego unikatowego ekosystemu, a w akwariach pływają bajkalskie ryby i endemiczne foki – nerpy.

Sludianka:
Miasto słynie z jedynego na świecie dworca zbudowanego z marmuru. Stąd też można ruszyć na zwiedzanie 80-km trasy Kolei Krugobajkalskiej, która słynie z genialnych, jak na owe czasy, rozwiązań architektonicznych (mosty, tunele, galerie) i pięknych widoków.

Ułan-Ude:
Oprócz 7,7-metrowej głowy Lenina w mieście zobaczyć można domy kupców, które świadczą o czasach świetności i tzw. pałac kupiecki przypominający jako żywo krakowskie Sukiennice. Ciekawym elementem architektonicznym jest łuk triumfalny zbudowany na cześć carewicza Mikołaja, który w Ułan-Ude gościł jedną noc w 1891 roku. Na przedmieściach Ułan-Ude znajduje się rozległe muzeum etnograficzne, w którym zgromadzono budynki, domostwa i rekwizyty związane z rozwojem osadnictwa w okolicach Bajkału.

 

Kultura.

Irkuck i okolice:
Wielu wrażeń może dostarczyć wizyta na Centralnym Rynku – miejskim targowisku, gdzie nabyć można dary tajgi (jagody, grzyby, zioła), wędzone ryby, domowej roboty konfitury, gęstą śmietanę prosto z wiadra, koreańskie sałatki z alg, chińskie owoce, gumę do żucia z sosnowej żywicy... Po tym zakupowym zawrocie głowy dobrze jest wpaść do jakiejś kawiarenki na tradycyjne „czajepit’je”, np. do „Russkiej Czajnej” przy ul. Karola Marksa.

Z pięciu Irkuckich teatrów naprawdę godny polecenia jest Teatr Muzyczny i jego repertuar oper rockowych (niestety w miesiącach letnich teatry mają przerwę).

Podczas rosyjskich ostatków warto wybrać się do pobliskiego skansenu Talcy na barwne obchody Maslenicy (trwają przez cały tydzień, towarzyszą im tańce, śpiewy, zabawy, jedzenie blinów i picie wódki, a kończą się w tzw. przeprośną niedzielę).

Ułan-Ude i okolice:
W stolicy Buriacji warto znaleźć się przy okazji obchodów Surcharbaanu – buriackiej „olimpiady” (w czerwcu) albo Sagaałganu – buriackiego Nowego Roku (w lutym, jak chiński Nowy Rok). Opłaca się też zajrzeć do Buriackiego Teatru Opery i Baletu.

25 km od Ułan-Ude znajduje się buddyjski klasztor i uniwersytet w Iwołgińsku – jest to najlepsze miejsce w Rosji, aby rozpocząć (albo zgłębiać) studia religii buddyjskiej.

W pobliżu Ułan-Ude znajdują się również wsie starowierców, którzy nie zapomnieli o tradycjach przodków nawet tak daleko na Syberii. Ich  jaskrawe domostwa wspaniale kontrastują z jednostajnym tłem zabajkalskiego stepu.

Dolina Tunkińska jest swoistą enklawą Buriatów w okolicach Bajkału, a co za tym idzie najlepszym miejscem, żeby obserwować ich kulturę. Warto zaglądać do rozrzuconych po dolinie buddyjskich świątyń, w jadłodajniach  jeść buriackie dania i pić herbatę z mlekiem, a na targowisku kupić zioła zebrane w górach, z których można (zgodnie z zasadami medycyny tybetańskiej) przygotować leki na wiele chorób.

 

Jedzenie. Nad Bajkałem koniecznie trzeba spróbować omula – endemicznej ryby z rodziny łososiowatych. Przyrządza się ją na wiele sposobów – solony z cebulką i olejem, wędzony, podwędzany, smażony, czasem w postaci zupy, kotletów rybnych albo jako farsz piroga – w każdej formie smakuje wyśmienicie, ale najlepszy jest samodzielnie oskrobany i upieczony nad ogniskiem.

Przebywając w okolicach Bajkału warto skosztować dań kuchni buriackiej. Najpopularniejsze są „pozy” – pierogowe sakiewki z mięsnym farszem, oraz zupa „lagman” (z makaronem, warzywami i dużą ilością mięsa) – najlepsze są te serwowane w Dolinie Tunkińskiej.

 

Sport i nurkowanie. Latem warto popływać kajakiem wzdłuż brzegów Bajkału, ale trudno jest je wypożyczyć na miejscu. Zimą na Syberii – po górach i po zamarzniętym Bajkale, jeździ się na biegówkach. Urządzane są nawet masowe zawody i biegi przez jezioro.

Trekking. W okolicach Bajkału są świetne warunki do krótszych i dłuższych (nawet miesięcznych) wypadów w góry. Tras trekkingowych jest tu niezliczona ilość, ale (poza nielicznymi wyjątkami) nie są one w żaden sposób oznaczone, poza tym jakość dostępnych map w wielu wypadkach jest zatrważająca, co sprawia, że z działu „Trekking” powinniśmy raczej w tym miejscu przeskoczyć do „Adventure”.

Poniżej kilka propozycji tras, zaczynając od najłatwiejszych:

1) Po trasie Kolei Krugobajkalskiej (Sludianka lub Kułtuk lub Staraja Angasołka – Port Bajkał) – 80 km (3-4 dni), po torach zabytkowej linii turystycznej wzdłuż wybrzeży Bajkału, pokonując liczne tunele i mosty z biwakami w malowniczych zatoczkach.

2) Listwianka – Bolszyje Koty – Bolszoje Goloustnoje (55 km, 3 dni) – szlak prowadzi stokami Gór Nadmorskich wzdłuż brzegów jeziora, przekraczając zalesione dolinki.

3) Ust’-Barguzin – zatoka Zmiejnaja (60 km, 4 dni) – część trasy można pokonać autostopem lub wynajętym autem, najpierw prowadzi ona po piaszczystej kosie (Przesmyk Cziwyrkujski), a następnie wzdłuż wybrzeży, wznosząc się na klifowe półwyspy i opadając do kolejnych zatoczek, docierając na koniec do zatoki Zmiejnej, w której znajdują się gorące źródła.

4) Ze Sludianki na Pik Czerskiego (ok. 60 km, 3 dni w obie strony) – najpopularniejszy szlak w Chamar-Dabanie, można go rozszerzyć o kilka trekkingów w okolicach Piku Czerskiego (do jez. Serce, wodospadów na Podkomarnej itd.)

5) Zatoka Kułtuk (Glinka) – Góra Makarowa (2 dni z zejściem) – szlak na najwyższy szczyt Płw. Święty Nos jest dość dobrze oznaczony. Najlepiej pokonać samochodem albo stopem dwudziestokilometrowy odcinek z Ust’-Barguzina do początku szlaku, albo przynajmniej do zatoki Kułtuk.

6) Niłowaja Pustyn’ – Szumackie Źródła (co najmniej 7 dni z powrotem) – jeden z ciekawszych, a z drugiej strony najbardziej wydeptanych szlaków w Dolinie Tunkińskiej i Tunkińskich Golcach, można się tu poczuć jak w dzikich górach, przekraczając rwące rzeki i błądząc po bagnach, a poza tym dotrzeć do wspaniałego miejsca wśród gór, jakim są Szumackie Źródła, gdzie warto spędzić kilka dni. Istnieje możliwość wydłużenia trasy do 10-12 dni i przejścia doliną rzeki Szumak, a następnie rzeki Kitoj do przełęczy Arszańskiej i dalej doliną Kyngargi do Arszanu.

7) Na Munku-Sardyk (ok. 4 dni z zejściem) – trasę prowadzącą na najwyższy szczyt Sajanu Wschodniego (3491 m n.p.m.) Rosjanie sugerują pokonywać w warunkach zimowych, bo latem pogoda jest niestabilna - często zdarzają się nagłe ulewy, które mogą tragicznie pokrzyżować wam plany. Szlak rozpoczyna się 20 km za wsią Mondy, przy moście na Białym Irkucie.

 

Freak show. Krieszczenie w zbiorniku Irkuckim – Krieszczenie to obrzęd prawosławny mający na celu odnowienie chrztu, w praktyce polega na zanurzaniu się w lodowatej wodzie przy asyście popa i służb ratunkowych. Mogą w nim wziąć udział wszyscy chętni, bez względu na wyznanie.

Adventure. Oprócz trekkingów przez dzikie syberyjskie góry, naprawdę mrożąca krew w żyłach może być kąpiel w Bajkale... Nawet latem w okolicach Listwianki woda ma około 10 st. C – znajdujący się w pobliżu wsi wypływ Angary powoduje ruch wody i jej mieszanie się, w związku z czym na kąpiele w Listwiance zwykle decydują się „nieświadome dzieci lub ludzie dalece nietrzeźwi”.

Plaże i wyspy. Nad Bajkałem każdy może znaleźć swoją ulubioną plażę: piękne piaszczyste są na Olchonie (szczególnie w zat. Sarajskiej) i na półwyspie Święty Nos (zatoka Barguzinska), kamieniste (otoczakowe) – na północy, u podnóży Gór Bajkalskich. Niestety temperatura wody rzadko zachęca do kąpieli. Ogólnie rzecz biorąc, najcieplejsza woda jest w płytkich, zamkniętych zatoczkach lub zalewach, a najlepszym miejscem do kąpieli w Bajkale jest podobno zatoczka u stóp Skały Szamanki na Olchonie.

Kluby i imprezy. W Irkuckiej „Stratosferze” można zobaczyć jak bawią się młodzi „nowi Ruscy”.

Odpoczynek. Bardzo dobrze wypoczywa się, spacerując po olchońskim stepie, ale nad Bajkałem jest niezliczona ilość miejsc, w których można się odciąć od „reszty świata”, wsłuchać w kojący szum Morza Syberii i myśleć o niebieskich migdałach.

Zakupy. Irkuck. Prawie wszystko można kupić na Centralnym Rynku. Po mapy i pamiątki najlepiej wybrać się do sklepów koło Lenina (przy ul. Marksa). W mieście nie brakuje supermarketów (np. Bonus, Bagira), w których najlepiej robić zakupy żywnościowe, sklepy w centrum (np. Słata) są dość drogie.

Komu się spodoba. Syberia spodoba się wszystkim miłośnikom pięknej przyrody i długich wędrówek przez dzikie góry. To gratka dla poszukiwaczy śladów polskości i badaczy kultury. Nad Bajkałem dobrze czuć będą się też plażowicze, bo słońca tu więcej niż na czarnomorskiej riwierze, pod warunkiem, że nie straszne im długie przejazdy po wertepach.

Znasz dobrze Rosję (Syberię)?

Uzupełnij jej opis:
dołącz do Przewodników.

 

Autorzy

Alicja Wiącek i Jędrzej Łukowski - absolwenci Turystyki i Rekreacji na UAM w Poznaniu. Piloci wycieczek z zawodu, obieżyświaci z zamiłowania. Miłośnicy wypraw autostopowych, górskich wędrówek i rajdów samochodowych. Nie wiadomo dlaczego najbardziej przyciąga ich najgłębsze jezioro świata - Bajkał.

Obejrzyj zdjęcia z Rosji.

Dodaj swoje informacje o tym kraju

Aby dodać swoją opinię, zaloguj się korzystając z poniższego formularza. Jeśli nie masz jeszcze konta, zarejestruj się.

TypoScript object not found (lib.small_login)