Serbia - Ludzie i kultura

Etykieta i zwyczaje. Nie należy fotografować Romów oraz muzułmanów bez ich pozwolenia.

Do monasterów, cerkwi i meczetów wchodźcie zawsze odpowiednio ubrani (nogi zakryte do kolan, w przypadku kobiet chusta na włosach).

Mieszkańcy. Serbię w większości zamieszkują Serbowie, gościnny i głośny słowiański naród.

Poza Serbami spotkacie Albańczyków, Węgrów, Słowaków, Rusinów, Wołochów, Bośniaków, Czarnogórców, Macedończyków, Romów i wiele innych nacji.

Niemalże wszyscy mieszkańcy Serbii, bez względu na pochodzenie, odnoszą się do turystów przyjaźnie i chętnie pomagają, częstują jedzeniem i rakiją czy kawą (niekulturalnie jest odmówić poczęstunku).

Niepokoje wśród niektórych mieszkańców wzbudza temat niepodległości Kosowa czy minionej wojny w Jugosławii.

Przydatne języki. Serbski, chorwacki, bośniacki, czarnogórski. Łatwo porozumieć się po polsku, trzeba tylko mówić powoli. W większych miastach (Nowy Sad, Belgrad, Nisz) młodzi ludzie mówią po angielsku lub francusku.

Święta. Nowy Rok – pierwszy stycznia.
Božić – prawosławne święta Bożego Narodzenia, od siódmego do ósmego stycznia.
Uskrs – dwa tygodnie po polskiej Wielkanocy.

Jedzenie. Serbska kuchnia nie sprzyja wegetarianom.
Charakterystycznym alkoholem jest rakija, owocowa bardzo mocna wódka.

Religia. Dominuje prawosławie, ale spotkacie tu także katolików i muzułmanów (na południu i zachodzie).

Co warto przywieźć na pamiątkę. Polecam płyty z fenomenalnym jugosłowiańskim rockiem z lat 70. i 80. (Bijelo Dugme, Azra, Prljavo Kazaliste), nietypowe kieliszki na rakiję (do kupienia w sklepach „kuchennych”), samą rakiję, pikantny sos Ajvar, najlepiej domowej roboty, owczy ser, słodycze – ratluk do kawy, nutellopodobny eurokrem tabla, słone paluszki nadziewane orzeszkami slani štapici punjeni kikirikijem, czekoladowe banany firmy Stark, tak zwaną dzezve, czyli naczynie do parzenia kawy po turecku lub jeden z wielu ludowych wyrobów koronkarskich, kilimów czy obrusów, koszulki z legendarną Zastavą 750 „Fića” czy pocztówki z Tito.