Koniec Świata powie Ci dokąd warto pojechać i jak to zrobić tanio. Co więcej, powiedzą Ci o tym ludzie, którzy znają dany kraj na wylot, bo mieszkają w nim lub byli w nim wielokrotnie. Dowiesz się co zobaczyć, co zjeść, na co się szczepić, obejrzyjsz zdjęcia i posłuchasz muzyki. Jeśli jedziesz gdzieś z plecakiem, znajdziesz tu wszystko czego szukasz.


Ważne: Strona wykorzystuje pliki cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Cookies.

brak nowości na liście.

Rosja (Syberia) - Transport i poruszanie się po kraju

Podstawowymi osiami komunikacyjnymi azjatyckiej części Rosji jest słynna Kolej Transsyberyjska i jej północna odnoga – Bajkalsko-Amurska Magistrala (BAM). Poza tym sieć transportowa nie jest rozwinięta i – choć kraj jest ogromny – dotrzeć można tylko w niektóre miejsca. Skądinąd, poszczególne „miejsca” i tzw. atrakcje turystyczne są zwykle bardzo od siebie oddalone, a ze względu na zły stan dróg czasy przejazdów są dłuższe niż mogłoby się wydawać.

Transport publiczny kursuje często i zabiera wielu pasażerów tylko na najpopularniejszych trasach. Wybierając się w bardziej oryginalnym kierunku, musicie liczyć się z tym, że połączeń będzie mało i będzie brakowało miejsc.

Poruszanie się po kraju jest o tyle utrudnione, że transport lokalny jest mało uporządkowany i brakuje o nim informacji. Są połączenia występujące tylko wirtualnie na rozkładach jazdy oraz takie, które faktycznie istnieją, ale nie umieszczono ich na żadnej tablicy. Trzeba liczyć się z bałaganem na dworcach autobusowych i szybko szukać rozwiązań alternatywnych. Jeśli w jakimś autobusie zabraknie miejsc, warto obejść dworzec autobusowy i jego okolicę w poszukiwaniu marszrutek jadących do danej miejscowości albo ruszyć mikrobusem do jakiejś osady na trasie i tam próbować złapać kolejny środek transportu.

Tam, gdzie nie dociera „Transsyb”, najważniejszym środkiem komunikacji publicznej są mikrobusy, występujące w Rosji pod nazwą marszrutka. Autobusy kursują rzadziej od nich i są wolniejsze. Najtańszym środkiem transportu są pociągi podmiejskie – „elektriczki”, którymi nie dojedziecie jednak wszędzie. Warto z nich korzystać np. poruszając się wzdłuż południowego wybrzeża jeziora Bajkał.

 

Autobus. Autobusy kursują rzadziej od marszrutek i są od nich wolniejsze. Z reguły trzymają się rozkładów, ale na niektórych trasach jeżdżą tylko w określone dni tygodnia. Bywa też, że jeżdżą „jak chcą”. Oprócz autobusów widniejących na rozkładach, istnieją również prywatne, których w rozkładach się nie ujmuje, ale o których wiedzą miejscowi. Tabor bywa ciasny i stary. W autobusach latem często jest tłoczno, gorąco i duszno.

Ceny biletów są podobne jak w przypadku marszrutek. Bilety kupujemy w kasie na dworcu lub ewentualnie u kierowcy. Niekiedy zdarza się, że brakuje miejsc i kasy nie chcą sprzedawać biletów – wtedy warto porozmawiać z samym kierowcą.

 

Minibusy/shared taxi. Tabor stanowią głównie ciasne koreańskie busiki, mieszczące maksymalnie 14 pasażerów. Bagaż jedzie na dachu. Marszrutki kursują na określonych liniach, zatrzymują się na przystankach autobusowych lub na żądanie, a ruszają z dworców autobusowych i kolejowych w miastach, lub centralnych miejsc w mniejszych miejscowościach. Kursują albo według jakiegoś rozkładu, albo ruszają, gdy się zapełnią.

Cena za przejazd w rublach wynosi przeważnie tyle, ile kilometrów ma dana trasa (czasem jest dodatkowa opłata za bagaż). Zwykle jest ona podana na samochodzie, jeśli nie - należy to ustalić przed odjazdem. W przypadku oficjalnych marszrutek ruszających z dworców autobusowych, bilety kupujemy w kasie, a w pozostałych opłatę uiszczamy u kierowcy.

 

Samochód. Pojedyncze firmy zajmujące się wynajmem samochodów działają w największych miastach. W parku ich maszyn znajdują się zwykle auta japońskie z kierownicami po prawej stronie! W przypadku Irkucka ceny zaczynają się od 1500 rub. za dobę w przypadku kilkuletniej toyoty corolli.

Ruch uliczny w miastach jest, delikatnie mówiąc, mało uporządkowany. Niezbędna jest zdolność przepychania się do przodu w chaotycznym potoku aut. Poza miastami trzeba uważać na ryzykowne manewry innych kierowców, które nie należą do rzadkości, podobnie jak nietrzeźwi użytkownicy dróg.

Jeśli chodzi o prędkość poruszania się po drogach - wszystko zależy od stanu danej drogi, a o to trzeba dowiadywać się w przypadku konkretnej trasy, gdyż z map nic nie wynika. Na asfaltowych trasach międzymiastowych średnia prędkość może wynieść 80 km/h, na szutrowej drodze będzie niższa, a na niektórych wyboistych drogach – dobrze, jeśli przekroczy 10 km/h.

Przykłady: Irkuck-wyspa Olchon (240 km, w większości asfalt) – ok. 5 godz. (nie licząc promu), Ułan-Ude-Ust’-Barguzin (255 km, głównie szuter) – ok. 6 godz.

 

Promy/łodzie. Po największych syberyjskich rzekach poruszają się statki pasażerskie oraz wodoloty. Rozkłady jazdy często są ubogie, na niektórych trasach istnieją tylko pojedyncze połączenia w tygodniu. Transport wodny funkcjonuje także na jeziorze Bajkał – aktualne rozkłady jazdy, cenniki: www.vsrp.ru

Pociągi. Pociągi dzielą się na podmiejskie (elektriczki; odpowiednik naszych ETZ), które są najtańszym środkiem transportu, oraz dalekobieżne, oferujące na dłuższych trasach (nawet Moskwa-Władywostok) bardzo dobre warunki podróży.

Ceny uzależnione są od rodzaju pociągów, kategorii wagonów i pory roku. Przykładowo: 120 km elektriczką – ok. 6 zł, trasa Moskwa–Irkuck w wagonie płackartnym – ok. 500 zł, Moskwa-Irkuck w wagonie kupiejnym – ok. 1000 zł.

Pociągi podmiejskie.
Kursują zwykle w promieniu 250 km od danego miasta. Kursują ściśle według rozkładu, który podawany jest wedle czasu lokalnego! Rozkład dzieli się na dwie części według kierunków: na zachód i na wschód. Bilety kupujemy w kasach podmiejskich (prigorodnych) na dworcu albo u konduktorek (bez dopłaty).

Elektriczki poruszają się raczej powoli, zatrzymując się na wszystkich przystankach – również tych „pośrodku niczego”. Nazwy kolejnych stacji podawane są przez głośniki.

 

Pociągi dalekobieżne.
Pociągi dalekobieżne w Rosji dzielą się na trzy kategorie: pasażyrskij (osobowy), skoryj (pospieszny) i firmiennyj (firmowy). Różnią się one częstotliwością przystanków, szybkością jazdy, jakością wagonów i standardem obsługi oraz ceną. Pociągi dalekobieżne kursują we wszystkich regionach Rosji według czasu moskiewskiego!

Wagony podzielone są na następujące klasy (które w pociągach różnych kategorii mogą różnić się jakością):

- płackartnyj – wagony bezprzedziałowe z miejscami leżącymi, mieszczące 54 pasażerów, najtańsze na dalekich trasach. Miejsca ułożone są piętrowo, część z nich ulokowana jest w poprzek wagonu, a część wzdłuż przejścia. W ciągu dnia pasażerowie z góry, zwyczajowo, mogą siedzieć na dole, przy stoliku. Miejsce na bagaż jest w skrzyni pod dolnym miejscem oraz na półce na samej górze. Jazda tymi wagonami sprzyja integracji, jest też stosunkowo bezpieczna, ponieważ wszystko tu dzieje się na oczach ludzi.

- obszczyj – wagony bezprzedziałowe, indentyczne jak płackartne, ale z miejscami siedzącymi; kursują stosunkowo krótkich trasach. Jeśli wypadnie nocny przejazd, to na trzech pasażerów przypadają 2 łóżka i trzeba sobie jakoś radzić.

- kupiejnyj – wagony z 4-osobowymi przedziałami sypialnymi, prawie dwa razy droższe od płackartnych. Miejsca ułożone są piętrowo naprzeciw siebie. Przestrzeń na bagaż jest pod dolnymi miejscami oraz na półce nad wejściem do przedziału. Wada takich wagonów polega na tym, że pasażerowie przydzielani są do przedziałów niezależnie od płci i przez całą drogę jesteście skazani na towarzystwo tych samych ludzi, a nigdy nie wiecie na kogo traficie.

- luks – wagony z dwuosobowymi przedziałami, najdroższe i jeżdżące tylko w składach pociągów najwyższych kategorii.

Każdy wagon, niezależnie od klasy i kategorii pociągu, posiada swojego opiekuna-konduktora – prowadnika, który m.in. sprawdza bilety, wydaje pościel (niekiedy wliczona w cenę biletu, niekiedy trzeba dopłacić – nie ma obowiązku brania pościeli), sprząta wagon, zamyka toalety, obsługuje samowar, oświetlenie itd. Można także u nich wypożyczyć szklanki, gry, kupić herbatę, przekąski.

W wagonie znajdują się dwie toalety – na początku i na końcu. Są one zamykane na kilkadziesiąt minut przy okazji przejazdów przez miasta, przez wzgląd na obowiązywanie tzw. stref sanitarnych. Mycie się jest utrudnione ze względu na ciasnotę, miniaturowe rozmiary umywalki oraz skomplikowaną obsługę kranu.
Bardzo ważnym elementem wyposażenia wagonu jest samowar, z którego w każdym momencie możecie nabrać gorącej wody. Warto zatem zaopatrzyć się w odpowiednie zapasy herbaty i dań zalewanych wrzątkiem.

Gotowe jedzenie można kupić podczas dłuższych (15-20 min) postojów na stacjach – następuje to kilka razy na dobę. Porę i długość poszczególnych przystanków można poznać z rozkładu jazdy pociągu, który wisi na drzwiach przedziału prowadnika.

 

Kupno biletów na pociągi dalekobieżne.
Zakup biletów na dłuższe przejazdy w Rosji może być utrudniony ze względu na duże obłożenie pociągów i brak miejsc. Bilety na pociągi dalekobieżne są imienne i zawsze z miejscówką. Sprzedaż rozpoczyna się 45 dni przed odjazdem i lepiej nie czekać do ostatniej chwili – szczególnie w sezonie letnim miejsc może zabraknąć.

Bilety na rosyjskie pociągi można kupić w kasach kolejowych w Rosji, na Białorusi i Ukrainie, u działających w Polsce pośredników oraz przez internet na stronie Rosyjskich Kolei. Najmniej kłopotliwym jest to ostatnie rozwiązanie: rejestrujecie się serwisie www.ticket.rzd.ru (rosyjskojęzycznym), gdzie możecie uzyskać aktualną informację o wolnych miejscach w pociągach, a następnie wprowadzić niezbędne dane (klasa wagonów, imiona i nazwiska pasażerów, serie i numery paszportów) oraz zamówić bilety. Płatność następuje przy użyciu karty kredytowej, do ceny doliczana jest niewielka prowizja. Bilety możecie odebrać w dowolnej kasie kolejowej w Rosji, podając kod wyświetlony po zakończeniu transakcji internetowej i okazując paszport. System ten nie „widzi” niestety wszystkich pociągów i wszystkich wolnych miejsc.

Wycieczka po bilety do Brześcia nie ma większego sensu ze względu na obowiązek posiadania wizy białoruskiej. Lepszym pomysłem jest już wyjazd na dworzec do Lwowa, ale ukraiński system sprzedaży ma dostęp do ograniczonej liczby miejsc, a ceny są nieco wyższe. Jeszcze inne rozwiązanie to kupno biletów w polskich biurach pośredniczących.

 

 

Autostop. W rejonach, gdzie rzadko (bądź wcale) kursuje komunikacja publiczna, autostop jest bardzo rozpowszechniony i kierowcy chętnie zabierają autostopowiczów. Czas oczekiwania może być długi, bo często i natężenie ruchu jest znikome. W ostateczności zawsze można liczyć na wozy pocztowe. Z reguły kierowcy nie żądają opłaty za podwiezienie, ale dobrze jest to potwierdzić i ewentualnie umówić się co do pieniędzy przed wyruszeniem. Bywa, że zatrzymują się „taksówkarze”, którzy proponują podwiezienie za sumy z kosmosu, licząc na naiwność turystów.

Taksówki. Taksówki nie są wyposażone w taksometry, a cenę za przejazd trzeba uzgodnić przed rozpoczęciem kursu. Cwani taksówkarze mogą próbować wyciągnąć z obcokrajowców większe zapłaty. W przypadku Irkucka kilkukilometrowe trasy po mieście (np. dworzec PKP – centrum) to wydatek rzędu 10-15 zł.

Rower. Rowery nie są rozpowszechnionym środkiem transportu, nawet wśród miejscowych. Ścieżki rowerowe nie istnieją, a poruszanie się po ulicach miast czy trasach wylotowych z aglomeracji bezpieczne nie jest. Fajnie na rowerze może być dopiero na mniej ruchliwych trasach w dziczy – tylko trzeba się tam najpierw jakoś dostać (np. wyjechać z miasta elektriczką). Wypożyczalnie rowerów zdarzają się w niektórych ośrodkach turystycznych.

Samolot. Z Polski na Syberię lata się z przesiadką w Moskwie. Główne syberyjskie lotniska to Jekaterinburg, Nowosybirsk, Krasnojarsk, Irkuck, Władywostok. Istnieje szereg połączeń wewnętrznych między poszczególnymi miastami.

Metro. Jedynym syberyjskim miastem posiadającym metro jest Nowosybirsk.

Kraje, do których łatwo się przedostać. Przejazd do Mongolii przez drogowe przejście Kiachta bądź kolejowe Nauszki. 

Przejazd do Chin kolejowym przejściem Zabajkalsk. Przejście drogowe Mondy-Chanch w Dolinie Tunkińskiej jest zamknięte dla obywateli państw trzecich.

Znasz dobrze Rosję (Syberię)?

Uzupełnij jej opis:
dołącz do Przewodników.

 

Autorzy

Alicja Wiącek i Jędrzej Łukowski - absolwenci Turystyki i Rekreacji na UAM w Poznaniu. Piloci wycieczek z zawodu, obieżyświaci z zamiłowania. Miłośnicy wypraw autostopowych, górskich wędrówek i rajdów samochodowych. Nie wiadomo dlaczego najbardziej przyciąga ich najgłębsze jezioro świata - Bajkał.

Obejrzyj zdjęcia z Rosji.

Dodaj swoje informacje o tym kraju

Aby dodać swoją opinię, zaloguj się korzystając z poniższego formularza. Jeśli nie masz jeszcze konta, zarejestruj się.

TypoScript object not found (lib.small_login)